علیرضای متعجب

ووووای!الهی فدات شم قندیل خاله! اینجوری نگام میکنی دلم غشششششش میره که! آخرش یه روزی وبلاگتو هک میکنم....

بسم الله الرحمن الرحیم راضیه جان عکس های زیبای فرزند دلبندت را دیدم.دلم نیامد که برای این کوچولوی نازنین پیامی نگذارم. علیرضا جان تو زیباترین هدیه خدا برای پدر و مادرت هستی.امیدوارم قدم های کوچکت برای ایشان پر از خیر و برکت باشد. ان شاالله روزی عکست را در همین وبلاگ ببینم؛در حالیکه زیر سایه پدر و مادرت گام به گام به موفقیت های ارزشمند اخلاقی؛اعتقادی؛تحصیلی و... رسیده باشی! با آرزوی روشن ترین فردا ها برای وجود نازنینت! (راضیه جان البته فکر کنم که خودت باید برایش ترجمه کنی!!!) دوست خوبم : قدم نو رسیده مبارک! ان شاالله در سایه خداوند حق تعالی سلامتی و شادابی برای شما و خانواده گرامی در پیش باشد.

وااااااااای که چقد نازه نینیت! خداحفظش کنه! خوبه که پشت مانیتورم اگه پیشش بودم حتما تاحالا خورده بودمش. راستی علیرضای خاله فاطمه، چه مامان با کلاسی داره ما بچه بودیم یه عکسم نداریم تو البوممون دلمون خوش باشه بچه همین مامان و باباییم ته دل خوشیمونم یه دفتر داشتم بهش میگفتم دفتر خط خطی!!!